نوشته های یک حوا

 

زمانی که دسی بل ها را قسمت میکردند

ما از آن بهره ای نبردیم                                                                                                                      

با این حال ،من سکوت را

                             فریبنده و زیبا یافتم

اما تو نه من به لشکر ناشنوایان پیوستم                        

اما تو شانه خالی کردی

سپاه من همواره برای « شناخت » می جنگد          

اما تو خواهان گمراهی هستی

شادی من با چشمانم است

اما شورو شعف  تو همراه به صدا است

من در زبانم میرقصم

تو،اما آواز میخوانی

...در کنار یکدیگر رشد میکنیم

من رهایی خود را یافته

در این راه، هنجار بودنم  را فدا کرده ام

اما تو شانه خالی کردی

...بی سلاح و زخم خورده از جنگ

برای عدالت جنگیدی

و در حالی که هم قطاران شنوایت

راحت وبی دردسر پرسه می زدند

تو در مزارع خشخاش تنها آرمیده بودی

خود را برگزیدی

هموراره قهرمان پیشرو بودی

و هرگز نخواستی مرا تحسین نمایی

... تو مرا شکست دادی

و صدا بر من غلبه کرد

وانمود کردی که لغزش ناپذیری

اما شادیت از این پیروزی

در دوردست ها ،

                     به خط افق ابدی ،

                          همواره به انتظار بازخواست نشسته است .

« اما ناشنوایی هرگز ترا محکوم نمی کند »

اکنون تبهکاران ژنتیک در کمین مان نشسته اند

حمله ی استراتژیک ، به شیوه ای نو

در انفجاری از گلوله ها

آن هم هیروشیمیایی

 بر کاسه چشمان ما فرو ریختند

گازهای اشک آور ، احساساتت را خاموش کرده

                   انفجاری سنگین ،

                                   سرکوبت کرد

اما هنوز،... شانه خالی می کنی

خواهش می کنم سازو برگ نظامی را رها کن

و به لشکر ما بپیوند

              به دور از خشونت و ویرانگری

 

                                    سستی های فردی خود را کنار بگذار

                                                                  و غرق در امنیت شو

                                                       بگذار ، بازوهایمان در هم گره خورند

تنها در آن صورت است که هرگز

  

هنگام پرسه زدن های بی دردسر هم قطارانت

                                 تنها در مزارع خشخاش نخواهی آرمید

 

    ""  ماریان کورکر

نوشته شده در ۱۳۸۸/٥/۱٤ساعت ۱٠:٢٢ ‎ق.ظ توسط مژگان نظرات () |


Design By : Night Skin