نوشته های یک حوا

سبز ماندم . سبز خواهم ماند. تا زمان دارم.

تا زمین پیداست تا صنوبر هست – یا به قول شاعر کاشان

شقایق هست-

تا صدایت می توانم زد

تا یکی در ک.چه می خواند.

 

تا کسی یاد تو را – در آینه کوچک و هر چه محو خاطرش-

محفوظ می دارد

تا تو را دارم – ای همیشه در دلم بیدار- سبز خوام ماند.

 

در سکوت 682،56 یا در غریو و ازدحام 350 در هر جادر حریم منع

 و بند- یا بازجویی و چون و چند- در آن گرانی لبخند سبز ماندم ،

 خواهم ماند

 

خسته بودم، دردبردم، بغض کردم، گاه، گریه هایم را

فروخوردم..........

اما با امیدت – ای دل امیدوارم گرم  از تو­­ – سبز خواهم ماند

((مقدمه کتاب دربند اما سبز مسعود بهنود))

نوشته شده در ۱۳۸۸/٤/٤ساعت ٥:۱٠ ‎ب.ظ توسط مژگان نظرات () |


Design By : Night Skin