نوشته های یک حوا

شاید تا حالا اسم اسکار وایلد رو شنیده باشید، وایلد نویسنده ی بزرگی نبود و بیشتر از یک رمان هم ننوشت که اونهم چیز جالبی از آب در نیومد و وقتی آندره ژید در مورد علت نوشتن آن از وایلد پرسید، او گفت آن رافقط به این خاطر نوشته که یکی از دوستانش شرط بسته بود که او نمی تواند رمان بنویسد.

 اما وایلد جملات درخشان و زیبایی دارد که شاید بخشی از شهرتش به این خاطر باشد:

_بچه ای که مرده به دنیا می آید نشانه ی این است که خدا، حس طنز دارد.

_در نهایت، مد چیست؟ شکلی از زشت بودن که آن قدر غیر قابل تحمل است که مجبوریم هر شش ماه  یکبار عوضش کنیم.

_فقط آدم های سطحی اند که روی ظاهر قضاوت نمی کنند.

_وقتی یک نفر عاشق می شود شروع می کند به گول زدن خودش و وقتی تمامش می کند، دارد بقیه را گول می زند.

_آدم ها اسم اشتباه های بزرگشان را می گذارند "تجربه" و بابتش به دیگران فخر می فروشند.

_توی این دنیا دو تا تراژدی وجود دارد. یکی نرسیدن به آنچه می خواهی، یکی رسیدن به آن.

_آرزوهای دور و دراز، باعث شدند "دموکراسی" به وجود بیاید. اما دموکراسی یعنی چه؟ چماق کشیدن مردم روی مردم به خاطر مردم.

_"خود خواهی" این نیست که یک نفر آن طور که دلش می خواهد زندگی کند. این است که توقع داشته باشد بقیه آن طور که او دلش می خواهد زندگی کنند. 

نوشته شده در ۱۳۸٧/۱٢/٥ساعت ٩:٤٠ ‎ق.ظ توسط مژگان نظرات () |


Design By : Night Skin